FKiŚL dzień 2
Spojrzałam dziś świeżym okiem na Festiwal. Jak zawsze kolorowo, przewaga starszych nad młodszymi, śpiewy z każdego rogu rynku dobiegają inne. Na scenie Chorwaci, pod apteką Górale, pod studnią też ktoś, ale nie dosłyszałam (było głośno).
Parę lat temu zdawało się, że nasz Festiwal nieuchronnie utonie w komercji i stanie się folk-eventem, jakich wszędzie na pęczki. A jednak się oparł. Nadal przed sceną siedzi jury, najlepsi polscy folkloryści oceniają autentyzm wykonawców. Mówią: jest dobrze, jest prawdziwie.
Turystów, publiczności mrowie. Czy słuchają z uwagą, tego nie wiem, na pewno nie wszyscy. Ale nikt o dziwo nie narzeka, choć nie jest to najłatwiej przyswajalna muzyka.
To muzyka, która nie była rozrywkowym ewentualnym uzupełnieniem życia, to był element wołania przyrody i wołania życia. Pieśni musiały wyrazić świętość, zmienność pór roku, rytualne przejścia z panieństwa w stan żenny; opowiedzieć przyszłym pokoleniom dzieje dziadów i zostawić w spadku ich mądrość. Przenikliwe, ostre, jaskrawe głosy, muzyka naznaczona lekko fałszywym zaciekiem, wszystko głośne i dudniące. Krzyki, świsty, pisk. Może czasem tylko kołysanki łamią to twarde prawo pieśni ludowej, ale przecież na Festiwal nie przyjeżdżają, żeby spać! Chwilami cały ten rytmiczny zgiełk jest monotonny, przytłaczający, wydaje się, że nieznośny. Wtedy zasłuchałam w pieśni. Usłyszałam opowieść o Świętej Panience i o dziewczynie płaczącej po chłopcu na siwym koniku. A na koniec mądrość ludowa o ciężkim życiu, że „kto nie robi, ten ni ma." I jeszcze: "...jak dziś mi nie dasz, to jutro nie obiecuj!"
Jest 22.28. Muzyka gra pełną parą, publika tańcuje, długo jeszcze będzie głośno. Ale nikomu to nie przeszkadza. Dobrze. I dobrze, że mamy ten Festiwal.
Turystów, publiczności mrowie. Czy słuchają z uwagą, tego nie wiem, na pewno nie wszyscy. Ale nikt o dziwo nie narzeka, choć nie jest to najłatwiej przyswajalna muzyka.
To muzyka, która nie była rozrywkowym ewentualnym uzupełnieniem życia, to był element wołania przyrody i wołania życia. Pieśni musiały wyrazić świętość, zmienność pór roku, rytualne przejścia z panieństwa w stan żenny; opowiedzieć przyszłym pokoleniom dzieje dziadów i zostawić w spadku ich mądrość. Przenikliwe, ostre, jaskrawe głosy, muzyka naznaczona lekko fałszywym zaciekiem, wszystko głośne i dudniące. Krzyki, świsty, pisk. Może czasem tylko kołysanki łamią to twarde prawo pieśni ludowej, ale przecież na Festiwal nie przyjeżdżają, żeby spać! Chwilami cały ten rytmiczny zgiełk jest monotonny, przytłaczający, wydaje się, że nieznośny. Wtedy zasłuchałam w pieśni. Usłyszałam opowieść o Świętej Panience i o dziewczynie płaczącej po chłopcu na siwym koniku. A na koniec mądrość ludowa o ciężkim życiu, że „kto nie robi, ten ni ma." I jeszcze: "...jak dziś mi nie dasz, to jutro nie obiecuj!"
Jest 22.28. Muzyka gra pełną parą, publika tańcuje, długo jeszcze będzie głośno. Ale nikomu to nie przeszkadza. Dobrze. I dobrze, że mamy ten Festiwal.
Kliknij na miniaturkę, aby powiększyć zdjęcie. Kliknij "zamknij", aby wyjść.
Wyszukiwarka
Aktualności
2012-05-19
Od 19 maja w Kolegium Sztuk Pięknych przy ul. Nadwiślańskiej eksponowane są prace, które wpłynęły na konkurs na koncepcję architektoniczną obiektu Gminnego Zespołu Szkół. Projekty można oglądać do 26 maja codziennie (z wyłączeniem 21 maja) w g. 10.00-18.00. Dyskusja pokonkursowa odbędzie się 26 maja w KSP o g. 12.00.
2012-05-19
19 maja 2012 r. o g. 20.00 na rynku odbędzie się wieczór filmowy połączony z akcją charytatywną na rzecz odbudowy szkoły. Wystąpi Poznańska Orkiestra Kameralna pod dyrekcją Macieja Sztora, w programie koncert muzyki Jana A. P. Kaczmarka oraz utwory z repertuaru światowej muzyki filmowej.
