Miasteczko
Urszula Gronowska i Jacek Zaim
Jest coś niezwykłego w zimowej nierychliwości i aurze wieczorów małych miasteczek.
Pierwszy mrok otula domy. Kolory tracą intensywność, zlewają się w jeden, coraz bardziej wspólny ton. Ten zapadający zmierzch niespodziewanie wydobywa urodę zwykłych przedmiotów i miejsc.
Nagle „prostują" się koślawe ściany. Nabierają jakichś proporcji i architektonicznej poprawności nierówne futryny i okiennice, otulone śniegową pierzynką. Zyskują ukryte piękno niezauważalne za dnia.
Prószy śnieg. Urzeka mrok i chwiejny blask pojedynczych latarń, miękko kołyszący sylwetkami domów, sprawiając wrażenie ich wieczornego ożywania... Chwila jak u Chagalla.
Słychać głos kościelnego dzwonu. Mimo pozornego braku ruchu i życia ktoś jednak myśli o odmierzaniu czasu i wszystko ma swoją kolej.
Jak łatwo zgubić moment zmierzchu „przysiadającego" na budynkach i ośnieżonych drzewach... Rzeka cała we mgłach. Wieczorem spowalnia swój bieg, spowita w nostalgiczne błękity i szarości. Cicha i leniwa. Rankiem znów będzie rześka i weselsza.
Pierwszy mrok otula domy. Kolory tracą intensywność, zlewają się w jeden, coraz bardziej wspólny ton. Ten zapadający zmierzch niespodziewanie wydobywa urodę zwykłych przedmiotów i miejsc.
Nagle „prostują" się koślawe ściany. Nabierają jakichś proporcji i architektonicznej poprawności nierówne futryny i okiennice, otulone śniegową pierzynką. Zyskują ukryte piękno niezauważalne za dnia.
Prószy śnieg. Urzeka mrok i chwiejny blask pojedynczych latarń, miękko kołyszący sylwetkami domów, sprawiając wrażenie ich wieczornego ożywania... Chwila jak u Chagalla.
Słychać głos kościelnego dzwonu. Mimo pozornego braku ruchu i życia ktoś jednak myśli o odmierzaniu czasu i wszystko ma swoją kolej.
Jak łatwo zgubić moment zmierzchu „przysiadającego" na budynkach i ośnieżonych drzewach... Rzeka cała we mgłach. Wieczorem spowalnia swój bieg, spowita w nostalgiczne błękity i szarości. Cicha i leniwa. Rankiem znów będzie rześka i weselsza.
A tu wita mały świat drewnianych zaułków, uliczek i dróg, jakby specjalnie czekały, żeby podążać ich szlakami... Świat facjatek i wykuszy, balkoników i ganków, po których z niebywałą lekkością wspinają się okoliczne koty. I chłód zmierzchu prawie dotykalny.
Małe tajemnice i historie. Życia, zapisane w drewnianych ścianach, w naruszonych upływem czasu murach i brukach, pełne niebywałych tajemnic i zwykłych ludzkich wydarzeń.
Tekst: Urszula Gronowska
Zdjęcia: Jacek Zaim
Wyszukiwarka
Aktualności
2011-12-19
Przedstawiamy plan lektur, które omawiane bedą podczas spotkań literackich w Domu Kuncewiczów.
2011-12-12
Odczyt prof. dra hab. Włodzimierza Boleckiego z Instytutu Badań literackich PAN pt. "Czesław Miłosz - Józef Mackiewicz. Paralela"
zakończy Rok Miłosza w kazimierskim muzeum literackim.
12 grudnia 2011 r. o godz. 12.
